Zeewier in de westerse keuken, van salade tot stoofpot
Wakame, kombu en nori zijn al lang meer dan sushi-ingrediënten. Ze geven diepte aan salades en stoofpotjes, dankzij umami.

Van de Japanse keuken naar de westerse pan
Wakame, kombu en nori komen oorspronkelijk uit de Japanse keuken. Kombu is daar een basisingrediënt voor dashi, de bouillon waarop veel Japanse soepen en sauzen rusten. Wie nu in een westerse supermarkt een zakje gedroogd zeewier koopt, vindt die soorten vaak naast de sla of de rijst.
Waarom zeewier smaakt
Zeewier bevat veel glutamaat, de stof die we als umami herkennen. Die smaak geeft diepte aan een gerecht zonder dat het zout of scherp wordt. Een stukje kombu in een stoofpot voegt daarom zelden een eigen smaak toe die iedereen opmerkt. Het maakt de rest vollediger. Het wier langzaam laten trekken in het vocht geeft de glutamaat af aan dat vocht.
Wakame in salades, kombu in de pot
Wakame wordt meestal eerst geweekt. Daarna wordt het zacht en kan het in een salade of soep. Kombu blijft doorgaans in één stuk en wordt na het trekken weer verwijderd, omdat het taai blijft. Nori, het dunne vel, gebruiken we bij ons vooral om rijst te wikkelen of als garnering.
Een oude kustgewoonte
Ook langs de Noord-Europese kusten werd zeewier al eeuwenlang verzameld, vooral als voeder en meststof en op sommige plaatsen als voedsel. Het groeit op rotsen en stenen, en bij laagwater was het gemakkelijk te oogsten. Wie vandaag zeewier in een Europese keuken gebruikt, sluit dus aan bij een oude traditie, al is de smaak anders dan de Japanse.






