Visgraatmanden weven uit wilgentenen langs de Donau
Langs de Hongaarse en Kroatische Donauoevers weven mandenvlechters nog visgraatmanden uit wilgentenen, geoogst uit de ooibossen en wilgenbanken.

Langs de Hongaarse en Kroatische Donauoevers weven mandenvlechters nog visgraatmanden uit wilgentenen. De grondstof komt uit de ooibossen en wilgenbanken die de rivier zelf onderhoudt.
Oogsten en weken
Wilgentenen voor vlechtwerk worden geoogst in de winter, wanneer het sap niet stroomt en de tenen soepel blijven. De ooibossen langs de Donau leveren daarvoor het materiaal: dichte bossen op de periodiek overstroomde gronden, en de wilgenbanken die de oevers vastleggen. Na het snijden worden de tenen gebundeld en geweekt, zodat ze buigzaam worden zonder te breken. Dat weken is geen detail: droge tenen splijten bij het buigen, en te lang weken maakt ze slap.
De visgraatstructuur
De visgraattechniek is een vlechtpatroon waarbij de tenen in een schuine hoek ten opzichte van elkaar lopen, zodat een visgraatmotief ontstaat. De structuur vraagt een gelijkmatige spanning: elke teen moet even strak zitten, anders trekt de mand scheef. Mandenvlechters werken daarom met een vaste volgorde en tellen de slagen, niet op het oog.
Gemeenschappen langs de rivier
In dorpen langs de Hongaarse en Kroatische Donauoevers is het mandenvlechten een ambacht dat van generatie op generatie gaat. De kennis zit in de handen: welke tenen geschikt zijn, hoe lang ze moeten weken, hoe strak de visgraat moet staan. De ooibossen en wilgenbanken zijn daarbij geen decor maar de voorwaarde: zonder de jaarlijkse oogst uit die bossen valt er niets te weven.






