Lichtveldschermen maken een einde aan het platte beeldscherm
Holografische projecties en lichtveldschermen brengen diepte in digitale communicatie zonder dat je een zware VR-bril nodig hebt.
De technologie achter lichtveldschermen stuurt lichtstralen in verschillende richtingen uit, waardoor elk oog een ander perspectief ontvangt. Dit creëert een stereoscopisch beeld zonder dat de gebruiker een bril of headset draagt. In tegenstelling tot klassieke 3D-schermen, die vaak gebruikmaken van een lenticulaire lens met een vaste kijkhoek, bieden moderne lichtvelddisplays tientallen verschillende perspectieven tegelijkertijd.
Deze schermen werken met een resolutie die vaak de 8K-standaard overstijgt om de enorme hoeveelheid data per pixel te verwerken. De hardware moet namelijk niet één beeld berekenen, maar een volledige set aan lichtvectoren die de fysieke ruimte vullen. De actuele prijzen voor dergelijke professionele displays liggen bij de fabrikanten nog in de hogere prijsklassen, vergelijkbaar met een nieuwe wagen.
Ruimtelijke interactie en sensoren
Om interactie met deze hologrammen mogelijk te maken, worden schermen gekoppeld aan Time-of-Flight (ToF) sensoren. Deze sensoren meten de tijd die infraroodlicht nodig heeft om van de sensor naar een hand te reizen en terug te keren, wat resulteert in een nauwkeurige dieptekaart. Hierdoor kan een gebruiker digitale objecten in de lucht aanraken of verplaatsen zonder fysiek contact met het glas.
De verversingssnelheid van deze systemen moet minimaal 60 Hertz bedragen om vloeiende bewegingen te garanderen zonder visuele vermoeidheid. In België wordt deze technologie momenteel vooral onderzocht voor medische toepassingen, zoals in het UZ Leuven, waar chirurgen experimenteren met ruimtelijke visualisaties van scans. Voor de gemiddelde Vlaamse consument is de technologie voorlopig beperkt tot specifieke demo-opstellingen in tech-hubs of gespecialiseerde beurzen.
Impact op digitale communicatie
Bij holografische communicatie wordt gebruikgemaakt van volumetrische video, waarbij tientallen camera's een persoon vanuit elke hoek filmen. Deze data wordt gecomprimeerd en in real-time verzonden, wat een bandbreedte vereist die de capaciteit van standaard breedbandverbindingen vaak uitdaagt. De compressie-algoritmes moeten hierbij rekening houden met de parallax, het verschijnsel waarbij de positie van een object lijkt te veranderen als je je hoofd beweegt.
De schermen maken gebruik van micro-lenzen die kleiner zijn dan 100 micrometer om het licht te sturen. Omdat er geen bril nodig is, blijft oogcontact tussen gesprekspartners behouden, wat bij traditionele videochat vaak verloren gaat door de positie van de camera. De verdere uitrol van deze systemen hangt af van de evolutie in grafische processoren die de miljarden lichtstralen per seconde kunnen berekenen.
