La Gomera: fluitende herders en laurierbossen op een rustig eiland
Op La Gomera praten herders met fluiten over diepe ravijnen, en in het Garajonay-park groeit laurisilva dat elders op de Canarische Eilanden niet meer voorkomt.

Op La Gomera, het op een na kleinste eiland van de Canarische Eilanden, hoor je soms eerst een fluit en pas daarna een stem. Dat is geen toeval. De diepe ravijnen (barrancos) maken het lastig om over afstand te roepen, terwijl een gefloten toon ver draagt. Daarom ontstond de Silbo Gomero, een fluittaal waarmee herders en boeren elkaar over de vallei heen berichten doorgeven.
Silbo Gomero: een taal die over de vallei draagt
De Silbo vervangt de gesproken Spaanse klanken door een beperkt aantal hoge en lage fluitnoten. Wie de taal beheerst, kan dus volzinnen fluiten en begrijpen. De UNESCO erkende de Silbo in 2009 als immaterieel cultureel erfgoed. Op het eiland wordt de taal nog steeds onderwezen, onder meer op scholen, zodat ze niet alleen bij oudere herders blijft.
Garajonay en het laurisilva-regenwoud
Het Nationaal Park Garajonay beslaat het midden van het eiland en is sinds 1986 Werelderfgoed. Het bekendste landschap in het park is het laurisilva, een subtropisch bos met laurierachtige bomen die in het Europese deel van het Atlantisch gebied nog maar op enkele plekken overleven. Dat het bos er nog staat, heeft alles te maken met de passaatwinden. Die drijven vochtige wolken tegen de bergen, en de bomen vangen het water uit die mist op. Zo blijft het bos ook in droge zomers groen en krijgen er varens, mossen en lianen een kans.
Wandel je door het bos, dan hoor je vooral vogels. Het park is een goede plek voor vogelliefhebbers die rust zoeken en geen grote drukte willen. Er zijn wandelpaden van verschillende lengte, en de meeste zijn goed aangegeven. Wie een gids vraagt, kan meestal ook iets leren over de Silbo, want veel gidsen kunnen een paar fluitzinnen laten horen.
Waarom het eiland zo rustig blijft
La Gomera heeft weinig grote hotels en geen grote vliegveld. De meeste bezoekers komen met de veerboot vanuit Tenerife, en dat houdt het aantal toeristen per dag beperkt. Wie hier verblijft, merkt dat het dorpsleven draait om landbouw, het bakken van palmhoning en de wekelijkse markt, niet om de strandbars die op de grotere eilanden overheersen.






