Focaccia met aardappel: het Ligurische broodje met een zachte kruim
De aardappelversie van focaccia uit Ligurië: waarom de aardappel het deeg zachter houdt en hoe ze verschilt van de klassieke focaccia uit Genua.

Waarom er aardappel in het deeg gaat
In de Ligurische bakkerijen is focaccia met aardappel een vaste klant. De aardappel wordt gekookt en fijngemaakt, of in kleine stukjes door het deeg gewerkt. Het gevolg is een zachtere, vochtigere kruim dan bij de klassieke versie. Het deeg blijft ook langer soepel, waardoor het brood bij het uitrollen minder snel scheurt.
De aardappel bindt bovendien het vocht. Dat merk je vooral de dag erna: een focaccia met aardappel droogt trager uit dan een puur tarwebrood met water en olie.
Olijfolie en rozemarijn
De basis van elke focaccia uit Ligurië is olijfolie. Ze zit in het deeg en wordt ruim over het oppervlak gegoten voordat het brood de oven ingaat. De olie zorgt voor de krokante onderkant en het glanzende, licht gefrituurde oppervlak. Lokale olijfolie, vaak van de Taggiasca-olijf uit de westelijke Riviera, geeft een fruitige en lichte smaak.
Rozemarijn is in veel recepten de enige kruid. Het wordt op de bovenkant gelegd of in het deeg gewerkt, en het geurt sterker zodra de olie heet wordt. Zout op het oppervlak maakt het geheel compleet.
Aardappelversie tegenover de klassieke focaccia uit Genua
De klassieke focaccia genovese is dunner en heeft een open, onregelmatige kruim. Ze wordt met de vingers ingedrukt, zodat er putjes ontstaan waarin de olie blijft staan. Het deeg is nat, maar bevat geen aardappel, en het resultaat is lichter en droger in de mond.
De aardappelversie is dikker en compacter, met een zachtere, bijna vochtige structuur. Ze wordt vaak als snack of als broodje bij een maaltijd gegeten, terwijl de klassieke versie eerder als voorafje of ontbijt gold. Welke de voorkeur krijgt, hangt af van hoe je de textuur wilt: open en krokant of zacht en vol.
Bronnen
Geen bronnen aangeleverd.






