De Faeröerse dorpjes die je alleen per boot bereikt

Mykines en Fugloy hebben geen vaste oeververbinding. Wie er wil komen, moet op de boot stappen, en die vaart alleen als de zee het toelaat. Tussen de achttien Faeröerse eilanden staan stromingen en windrichtingen een geregelde dienst in de weg, en dat is precies wat deze plekken afgelegen houdt.

Mykines: papegaaiduikers en een smalle vaargeul

Mykines ligt westelijk van Vágar, aan de rand van de archipel. De overtocht vanaf Sørvágur duurt ongeveer 45 minuten, maar de dienstregeling hangt af van het weer en het seizoen. In de zomer vaart de boot vaker dan in de winter, en bij wind boven een bepaalde sterkte gaat ze niet uit.

De zee rond Mykines is open en ondiep genoeg om deining te laten breken. De vaargeul naar de kleine haven is smal, waardoor de kapitein bij slecht zicht niet aanlegt. Wie er vast komt te zitten, wacht op de volgende vaardag. Er is geen alternatief: een helikopterverbinding bestaat, maar die vliegt niet dagelijks en is geen vervanging voor de boot.

Op het eiland broeden papegaaiduikers in holen op de hellingen. De kolonie is een van de grootste van de Faeröer, en dat is de reden dat bezoekers de overtocht maken. De wandeling naar de vuurtoren op de westpunt voert langs de broedplaatsen; in het broedseizoen vragen de eilandbewoners om op de paden te blijven.

Fugloy: het noordelijkste dorp

Fugloy ligt in het noordoosten, het verst van Tórshavn verwijderd. Het eiland telt twee dorpen, Kirkja en Hattarvík, en de boot vaart vanuit Hvannasund op Viðoy. De overtocht is kort, maar de stroming in de Sundini tussen de eilanden maakt de vaargeul onvoorspelbaar. Bij aflandige wind en springtij kan de dienst worden geschrapt.

De naam Fugloy betekent vogeleiland, en dat is geen toeval: de kliffen aan de oostkant huisvesten grote kolonies zeevogels. De bewoners leven van oudsher van de zee en van wat de kliffen opleveren. Nog altijd worden eieren en vogels geoogst volgens oude regels, en dat is een van de redenen waarom het eiland niet leegloopt.

De zee als scheidsrechter

Op de Faeröer bepaalt de stroming tussen de eilanden wie wanneer aankomt. De archipel ligt in de Noord-Atlantische Drift, en het water tussen de eilanden stroomt met een kracht die kleine boten parten speelt. Strandingen komen voor, en de veerdiensten houden marge in hun schema.

De traditionele visserscultuur is daar niet los van te zien. De bewoners van Mykines en Fugloy visten eeuwenlang in dezelfde wateren die nu het toerisme beperken. De boten waarmee ze vroeger naar zee gingen, waren klein genoeg om bij slecht weer terug te keren. De veerdiensten van vandaag varen met grotere schepen, maar de regel blijft: bij te veel wind blijft de boot aan de kade.

Wat dat betekent voor een bezoek

Wie Mykines of Fugloy wil bezoeken, plant beter een marge in van enkele dagen. De boot vaart niet op vaste tijden los van het weer, en een gemiste overtocht betekent wachten. In de praktijk betekent dat: boek geen aansluitende vlucht op dezelfde dag, en houd rekening met een verblijf van meerdere nachten op het eiland zelf.

De eilanden hebben geen hotels in de gebruikelijke zin. Er is kleinschalige logies, en de plaatselijke bewoners verhuren kamers. Wie er overnacht, eet wat de zee en de winkel opleveren. Dat is geen luxe, maar het is de reden waarom de dorpen nog bestaan.