Ballonnen, feeënschoorstenen en ondergrondse steden in Göreme
Waarom Cappadocië zijn rotsvormen, kerken en ondergrondse steden aan vulkanische as te danken heeft, en wat je in Göreme kunt zien.

Een landschap van vulkanische as
Het landschap rond Göreme bestaat uit tufsteen, een zachte steensoort die is ontstaan uit vulkanische as. Die as werd in het verleden door vulkaanuitbarstingen over het hooggelegen plateau uitgespreid en versteend. Op sommige plaatsen ligt er een harder basaltachtig dek bovenop. Omdat de tufsteen eronder veel sneller verweert door wind en regen, blijft het harde dek als een kap staan op een smalle zuil. Zo ontstonden de feeënschoorstenen, de bizarre rotspilaren die het beeld van de streek bepalen.
Ballonnen boven de valleien
De ballonvaarten boven de vallei hangen samen met datzelfde landschap. Ballonnen stijgen op omdat de lucht erin wordt verwarmd, en de piloot bepaalt de hoogte door de brander te gebruiken of de lucht te laten afkoelen. Vaak vertrekt men in de vroege ochtend, wanneer de lucht rustig is en het zicht op de rotsformaties het best. Wie er niet in wil, kan de valleien te voet of met de auto verkennen, maar van bovenaf zie je de structuur van het landschap pas goed.
Ondergrondse steden
In dezelfde tufsteen zijn eeuwenlang ondergrondse ruimtes uitgehakt. Derinkuyu en Kaymaklı zijn de bekendste voorbeelden. Derinkuyu telt meerdere niveaus die diep de grond in lopen. Er zijn ventilatieschachten, waterputten en stallen, en smalle gangen die met grote rolstenen konden worden afgesloten. Die afsluitbare gangen verklaren het gebruik: de bewoners konden zich bij gevaar terugtrekken en de doorgangen blokkeren. Wie er rondloopt, merkt hoe krap en laag het er soms is, zeker waar de gangen naar beneden draaien.
Rotskerken en woningen in Göreme
Göreme zelf is een openluchtmuseum met kerken, kloosters en woningen die uit de rots zijn gehouwen. Veel kerken dateren uit de vroegchristelijke en Byzantijnse periode. Ze zijn ingericht met fresco's en geschilderde gewelven. Dat die schilderingen bewaard bleven, heeft veel te maken met de afgelegen ligging van de vallei: de rotskerken waren niet makkelijk bereikbaar en lagen buiten de grote steden. Bezoekers kunnen de kerken per route zelf verkennen, meestal met een gids, al zijn de ruimtes klein en vaak donker.






